Aan al mijn vrienden die spoedig mijn broers en zussen zullen worden!

January, 2009

Ik dank jullie voor alle liefde, steun en vele inspirerende wenskaarten en brieven. Jullie vormen de ruggengraat van mijn kracht, jullie geven niet alleen mij, maar elke gevangene die zich misbruikt en onmenselijk mishandeld voelt, een stem om naar de wereld te schreeuwen dat dit onacceptabel is, en waar ook dit ter wereld gebeurt, het zal niet getolereerd worden.

Wij zijn beter dan we weten of denken te zijn. We moeten terugkeren naar liefde, het is onze enige hoop, onze enige verlossing. Wees nooit bang een helpende hand te bieden of een aardig, bemoedigend woord uit te spreken. We bevinden ons misschien niet altijd waar we zouden willen zijn in dit leven, maar problemen ervaren we toch allemaal. En als ze tot ons komen, moeten we weten en geloven dat we de geestelijke kracht en de wil hebben om op te stijgen boven alles dat niet goddelijk is.

We moeten in onszelf en in elkaar geloven. We moeten altijd het pad der liefde bewandelen, zodat de waarheid, genade en dienstbaarheid kunnen volgen.

Het is echt vreeslijk om beroofd te worden van je vrijheid, in een kleine betonnen hut gesmeten te worden en in de vergetelheid te raken, van oude herinneringen te moeten leven, omdat de huidige herinneringen te pijnlijk zijn om te herleven. Het uit willen schreeuwen, maar de stem er niet voor hebben. Ja, dit is precies wat ik heb meegemaakt en overwonnen, en in plaats van oude herinneringen heb ik nieuw geluk gevonden, in plaats van mijn woede uit te schreeuwen heb ik me naar binnen gekeerd, en gebeden voor vrede, en daar vond ik iets dacht er wachtte om ontdekt te worden: ik vond mezelf, en ik vond God die in mij leeft. Binnenin vond ik diepe, innerlijke vrede et die vrede gaf mij liefde.

Wanneer we elkaar pijn doen, doen we onszelf en onze omgeving pijn. We moeten onze weg vanonder de ijzeren vuist van de haat liefdevol bewandelen. Alleen dan kunnen we ophouden mens te zijn, en menselijk worden omwille van de mensheid.

We moeten ons bewust worden van onze zegeningen en ze erkennen. Een schoolvriend van me raakte gewond in een auto ongeluk, verlamd van top tot teen. Ik bezocht hem, we huilden samen, en ik zei hem “ik vind het verschrikkelijk dat je niet meer kunt lopen.” Hij keek me aan en zei “ik hoef niet te lopen, ik bid alleen dat ik ooit weer kan kruipen.” Dus, de man zonder voeten voelt zich gezegend nog in leven te zijn en te kunnen kruipen. Als iets ons wordt ontnomen, krijgen we iets anders ervoor terug. We moeten hierbij stilstaan en ons realiseren wat dat is. Ik mag dus niet meer op vrije voeten staan, maar mijn vrijheid zal nooit gevangen kunnen worden. Ik leef en ervaar mijn leven door de ogen van de liefde, en hoe werkelijk prachtig dat uizicht is!

Neem liefde weg, en we blijven met niets over, daarom is jouw liefde zo belangrijk. Het is de band der liefde die ons verbindt, dus laten we blijven liefhebben omwille van de mensheid.

Dank je allemaal dat jullie zulke mooie en liefdevolle mensen zijn. Zonder jullie, kan ik niet bestaan. Omhels vandaag een vriend en vertel iemand dat je van hem of haar houdt.

Ik hou van jullie.

Liefde leeft. Laat liefde voortleven.

Roger

Mei 2004