Ik ben net terug in Frankrijk, maar mijn innerlijke klok is nog steeds op Amerikaanse tijd (zeven uur verschil). Al met al is alles goed gegaan, hoewel zo’n reis nogal wat emoties met zich meebrengt… De heenreis op 26 augustus is zonder problemen verlopen. Michelle en Dwight (de zus van Roger en haar echtgenoot) hebben mij van het vliegveld opgehaald, blij om mij weer te zien.

De volgende dag heb ik een goed gesprek met Rogers advocaat gehad, Anthony Haughton. Aan de hand van kleine grafiekjes heeft hij mij de complexiteit het Amerikaanse rechtssysteem uitgelegd, waarin hij een uitweg moet zien te vinden. Hij vertelde ook over de verschillende wegen die hij verkent en over zijn speurwerk naar getuigen en gebeurtenissen uit het verleden, om zo het dossier van Roger zo compleet mogelijk te maken. Ondanks de moeilijkheden, blijft hij vertrouwen hebben in een goede afloop.

Die avond hebben Michelle en Dwight mij naar Onalaska gebracht, aan de oever van Lake Livingston, een paar kilometers van de gevangenis vandaan. Dankzij Ginny had ik een caravan kunnen huren op het erf van haar buren. Minder comfortabel dan een hotelkamer, maar goed genoeg en goedkoper. Ginny is een heel klein vrouwtje die als taxi chauffeur werkt voor sommige van de gevangenisbezoekers. Ze is zeer vriendelijk, maar ze kletst de hele tijd en haar uitspraak is erg moeilijk te volgen. We hebben heel wat gelachen samen.

Ik heb Roger vier keer vier uren kunnen zien (twee keer eind augustus en twee keer begin september). De donderdagochtend, tijdens mijn eerste bezoek, was Roger ontzettend moe en niet zo levendig. Hij heeft last van erge slapeloosheid, en hij had naar alle speeches en commentaren van de Democratische Conventie in Denver op de radio zitten luisteren, toen Barack Obama officieel als kandidaat werd genomineerd voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Maar na een tijdje werd de sfeer lekker ontspannen.

Er waren weinig bezoekers in de bezoekersruimte, maar Roger was erg blij van kooitje naar kooitje met sommige gevangenen die wel aanwezig waren die ochtend te kunnen spreken, die hij al lange tijd niet had kunnen spreken. Het was er ijskoud in die ruimte (16-18 graden C), omdat de airco op de hoogste stand was: niet prettig voor de gevangenen in T-shirts…Ik had wel een trui en een sjaaltje aan!

De maaltijden waarmee ik Roger mag trakteren worden altijd zeer gewaardeerd, hoewel ze ook ijskoud worden geserveerd, direct uit de verkoopautomaten. Meestal kiest Roger voor een gemengde salade, stukjes gefrituurde kip, een klein pakje chips, een hamburger, een vruchtensalade, een stukje gebak en vruchtensap. Het is veel voor zijn diabetesdieet, en het is dan ook meteen de enige maaltijd die hij zichzelf die dag veroorlooft.

Tijdens de drie andere bezoeken (op vrijdag, en dan op dinsdag en woensdag), was hij goed op dreef. Gedurende die ontmoetingen spreken we over alles en nog wat, we bespreken, min of meer serieus, duizend en één dingen, maar altijd met een vleugje humor. Ik heb hem nooit met boosheid of haat horen spreken, zelfs als hij verteld over de verschrikkelijke manier waarop ze dagelijks worden behandeld. We hebben zelfs een paar keer heel hard gelachen, wat in zo’n oord een beetje bizar kan lijken. We hebben ook over politiek gesproken, wat nogal een uitdaging was, gezien het niveau van mijn Engels…

In die periode regent het vaak en Roger verblijft op dit moment in een cel die aan alle kanten lekt. Hij is dus iedere dag urenlang bezig met het opdrogen van de vloer en het veilig stellen van zijn persoonlijke bezittingen die hij onder zijn bed moet stallen. Alles is er vochtig en beschimmeld. Hij gaat proberen om een andere cel te vragen…

Hij vertelde mij een anekdote: de vorige dag was hij met zijn bril op het bezoek gekomen. Toen hij na het bezoek terug ging naar zijn cel, besloeg zijn bril plotseling van het contact met de hete, vochtige buitenlucht. Hij moest verder lopen zonder iets te kunnen zien, met zijn handen in boeien achter zijn rug, omringd door bewakers die zich niets om hem bekommerden! Het is moeilijk te bevatten hoe zelfs de kleinste dingen een probleem kunnen worden, als men onder zulke omstandigheden moet leven…

Onze gedachten en gebeden zijn net zo veel bloemen die we aan de tuin van Roger kunnen toevoegen; hij die ons zo goed leert om de glimlach en de vrede te cultiveren.